కవితా స్రవంతి

కన్నీటి మొగ్గలు

కవితా స్రవంతి
-డాక్టర్ భీంపల్లి శ్రీకాంత్ జీవితంలో సంతోషాలు అరుదెంచిప్పుడల్లా ఆనందభాష్పాలు కళ్ళల్లో కాంతులీనుతాయి కన్నీరు కళ్ళల్లో మొలిచే వెన్నెలపూలు ఆత్మీయమైన బంధువులు దూరమైనప్పుడల్లా మనసంతా మూగరోదనల సంధ్రమవుతుంది కన్నీరు హృదయవేదనను దించే ఉపశమనమాత్ర కష్టాల కడలిని నిరంతరం ఈదుతున్నప్పుడల్లా మనసులో కన్నీటి అలజడులే ఎగిసిపడుతుంటాయి కన్నీరు బతుకుపోరాటంలో భాగమైన ఆత్మీయనేస్తం అనంతమైన విషాదజీవితాన్ని గడుపుతున్నప్పుడల్లా మనసు తెగిన కాలువలా మౌనంగా రోదిస్తూంటుంది కన్నీరు బాధలను మరిపించే ఉద్వేగ జలపాతం దుఃఖాన్ని దాటుకుంటూ అడుగులు వేస్తున్నప్పుడల్లా జీవితం ఆనందవిషాదాల చదరంగమవుతుంది కన్నీరు జీవితాన్ని దాటవేసే అసలైన పన్నీరు

ఎందుకు?

కవితా స్రవంతి
- పారనంది శాంతకుమారి కడలి నుండి కెరటాలు హృదయం నుండి ఆరాటాలు ప్రేమ కోసం పోరాటాలు దూరమైపోవటం లేదే! మరి పెద్దలనుండి నేటి పిల్లలు ఎందుకు దూరంగా వెళ్ళిపోతున్నారు? చెట్టు నుండి పచ్చదనం సూర్యుని నుండి వెచ్చదనం చంద్రుని నుండి చల్లదనం ఇవేవీ విడిపోవాలని కోరుకోవటం లేదే! మరి నేటితరం కొడుకులు తమ తల్లితండ్రులనుండి ఎందుకు విడిపోవాలని కోరుకుంటున్నారు? పగలు నుండి రాత్రి జననం నుండి మరణం శాంతి నుండి అశాంతి ఇవేవీ ఒకదానికి విడిచి వేరొకటి ఉండాలని అనుకోవటం లేదే! మరి ఈ అన్నదమ్ములు ఎందుకు విడివిడిగా ఉండాలని అనుకుంటున్నారు? మూడు కాలాలు పంచభూతాలు ఎనిమిది దిక్కులు విశ్వకుటుంబంనుండి వేరైపోదామని అనుకోవటంలేదే! మన కుటుంబాలే ఎందుకు ముక్కలైపోతున్నాయి?

వరం-శాపం

కవితా స్రవంతి
- భమిడిపాటి స్వరాజ్య నాగరాజా రావు ఈమె బిడ్డకు అన్నం తానే స్వయంగా తినిపిస్తోంది. ఆమె బిడ్డకు ఆహారాన్నిపనిమనిషి తినిపిస్తోంది. ఈమె దీనిని వరంగా గ్రహించి ఇష్టపడుతోంది, ఆమె దానిని శాపంగా తెలుసుకోలేక నష్టపోతోంది. ఈమెకు సంసారమంటే ప్రాణం, ఆమెకు సంపాదనపైనే ధ్యానం. ఈమె ప్రతివిషయంలోనూ వినయంతో ప్రవర్తిస్తుంది. ఆమె ప్రతి విషయంలోను గర్వాన్నిప్రదర్శిస్తుంది. ఈమె పరిస్థితులకు యజమాని, ఆమె స్థితిగతులకు బానిస. ఈమె బిడ్డపై ప్రేమకు లొంగిపోయింది, ఆమె డబ్బుపై భ్రమలోకుంగిపోయింది. ఈమెకు లోకమంతా ప్రేమమయం, ఆమెకు లోకమంతా కాసుమయం. ఈమెను మనసారా ప్రశంసించేవారు ఎక్కువ, ఆమెను ముఖంఎదుట పొగిడేవారు ఎక్కువ. ఈమె బిడ్డ అదృష్టవంతుడై పెరుగుతున్నాడు, ఆమె బిడ్డ ధనవంతుడై ఎదుగుతున్నాడు. ఈమె బిడ్డకు ముద్దు,మురిపాలకు లోటు లేదు, ఆమె బిడ్డకు కలలోకూడా వీటికి చోటులేదు. వీడు కన్నతల్లి ప్రేమ ప్రవాహంలో ఈదులాడుతున్నాడు,

చిటపట చినుకులతో

కవితా స్రవంతి
- భువనగిరి వేంకట సుబ్రహ్మణ్య ప్రసాద్ ఆ కురిసే వానలో తడవాలని నాకుంది ! వాన వాన వల్లప్పా పాడలని నాకుంది ! వాన నీటి గుంతలో గెంతాలని నాకుంది ! కాగితపు పడవల తొ అడాలని నాకుంది ! చిటపట చినుకులతో చిందులు వేయాలని నాకుంది ! విరిసిన హరివిల్లు ఎక్కాలని నాకుంది ! మెరిసే మెరుపులతో ఎగరాలని నాకుంది ! గొడుగులతో వానలో తిరగాలని నాకుంది ! ఉరుములతో గొంతు కలిపి అరవాలని నాకుంది ! ****

జీవన సాఫల్యం

కవితా స్రవంతి
- కోడం పవన్ కుమార్ శాపం కాదు వ్యాధి అంతకన్నా కాదు అది రెండో బాల్యం క్షణం గడుస్తుంటే వయస్సు పెరుగుతుంటుంది వయస్సు పెరిగేకొద్దీ ముసలితనంతో పాటు పెద్దరికం వస్తుంది భూమ్మీద ఉండటం శాశ్వతం కాదు పుట్టడమే దేహ నిష్క్రమణ కోసం బాల్య కౌమార యౌవ్వనదశలెంత సహజమో వార్ధక్యం అంతే సహజం వయస్సు పెరిగేకొద్దీ సామర్థ్యం తగ్గుతుంది ఆరోగ్యం క్షీణిస్తుంది అంతమాత్రాన కుంగిపోవటం వివేకం కాదు మనఃసామర్థ్యం పదిలపరచుకోవాలి శరీరాన్ని విల్లులా వంచడానికి యోగాసనాలను స్వాగతించాలి మనస్సు మలినపడకుండా ధ్యానం దరిజేర్చుకోవాలి శరీరథర్మంగా దేహం బలహీనపడినా జ్నానార్జన వెలుగుతూనే ఉంటుంది మనస్సు ఆరోగ్యంగా ఉంటే దేహారోగ్యం నిగనిగలాడుతుంటుంది వ్రుద్ధాప్యం మరణానికి దగ్గరి మెట్టు కాదు జీవిత గమనంలో ఓ దశ మాత్రమే గడిచే ప్రతిక్షణాన్ని అమ్రుతంలా పొందాలి జీవితాన్ని పండించుకుని జీవన సాఫల్యం పొందాలి ***

పనికత్తి

కవితా స్రవంతి
- తమిరిశ జానకి గ్యాస్ మీద వంటేనా ఇరవైనాలుగ్గంటలూ నీళ్ళొస్తాయా విమ్ సోపేనా తోమేందుకు బట్టలుతికే మిషనుందా ఆరేసేందుకు నువ్వు నాకు సాయంచేస్తావా ఒకపూటే ఇల్లూడుస్తా వారానికోసారే పోఛా చేస్తా రోజూ చాయ్ నాస్తా ఇస్తావా పండగ పండగకీ కొత్తచీరిస్తావా రెండునెల్లకోసారి పాతచీరిస్తావా ఆదివారాలు సెలవిస్తావా అదికాక నెలకి నాలుగైదురోజులు మానేస్తే నాగాలు కట్టకుండా ఉంటావా పెద్ద టీ.వీ.ఉందా పనికీ పనికీ మధ్య నాకిష్టమైన సీరియలే పెడతావా ఏరోజు ఏసీరియల్లో ఎక్కువ ఏడుపు నాకొచ్చినా ఆరోజు పని పూర్తిగా చెయ్యలేను నువ్వే చేసుకోవాలి మరో చాయ్ ఎగస్ట్రా ఇవ్వాలి ఓ.కే.నా ఆన్నింటికీ ఊ అంటే చెప్పు ఇప్పుడే పన్లోకి ఉరుకుతా కత్తిలా దూసుకుపోతా నీ పని చూసుకుంటా ! ****

కవితా మొగ్గలు

కవితా స్రవంతి
- డాక్టర్ భీంపల్లి శ్రీకాంత్ కవిత్వం మనసును పులకింపచేస్తేనే కదా అక్షరలతలు నలుదిశలా పరిమళించేది కవిత్వం సాహితీ కుసుమాల సౌరభం కవిత్వం తరంగమై ప్రవహిస్తేనే కదా కొత్తదారులను లోకానికి పరిచయం చేసేది కవిత్వం నవరాగాల నవరససమ్మేళనం కవిత్వం సాగరమై పోటెత్తితేనే కదా గుండెలోని బాధల దుఃఖాన్ని ఒంపుకునేది కవిత్వం కనిపించని రహస్యనేత్రం కవిత్వం నదీప్రవాహమై పారితేనే కదా కవితావింజామరలు వికసించి నాట్యమాడేది కవిత్వం నవపల్లవుల మృదంగనాదం కవిత్వం అక్షరసౌరభాలను వెదజల్లితేనే కదా తెలుగు సాహిత్యం కలకాలం నిలిచిపోయేది కవిత్వం వెలుగుపంచే సహస్ర రవికిరణం

కార్మిక కష్టం

కవితా స్రవంతి
- అభిరామ్ ఆదోని తెల్లవారగానే చద్దికట్టుకుని చకచకా నడిచి శ్రమించే స్థలం చేరుకుని చొక్కా తీసి బనీయన్ వేసి బ్రతుకుకు ఆయుష్షుపోస్తూ మెతుకులిచ్చే పనిముట్లకు మొక్కి పార గంపలు పట్టి పుప్పొడిని తలదన్నే ఇసుకను కొలిసి రాసిగా పోసి సిమెంట్ బస్తాలను భుజానమోసి మిశ్రమాన్ని కలిపి గోడమీద గోడను నిలిపి నీటితో తడిపి మేడ నిర్మించి రంగులతోటీ హంగులద్ది ఇన్నాళ్లు స్వేచ్చగా తిరిగిన భవనంపై వైరాగ్యమొచ్చినట్లు పసిపాపలా నవ్వుతూ మరో ప్రాంతానికి కదిలిపోయే కార్మిక వందనాలు నీ శ్రమకు పాదాభివందనాలు