కవితా స్రవంతి

మన ఆస్తి మన్నుండ

కవితా స్రవంతి
- గాదిరాజు మధుసూదన రాజు తరతరాల నరజాతికి ఆస్తిగా మారిన గుండ్రని మన్నుండలాంటి పుడమిని చుట్టేస్తూ.... పొంగుతు క్రుంగుతూ ఆటుపోట్లందుకుంటున్న నీటిమడుగులాంటి కడలిని గమనిస్తూ..... 'ఆదీ తుదీ లేని లలనల ఆశలఊహారచనం లాంటి గగనం' తన బాధ్యతగా హరితవర్ణపు పర్ణతివాచీని పరిచేందుకు ప్రయత్నిస్తోంది పరిపరివిధాలుగా పట్టుదలగా జీవజాతులను బ్రతికిస్తున్నందుకు ప్రకృతిసమస్తాన్ని సన్మానిస్తూ తృప్తిగా ** ** ** కాలుష్యాన్ని అదేపనిగా సృష్టిస్తూ హరితాన్ని హరిస్తూ అడ్డొస్తోంది నవమానవయాంత్రికతత్త్వం తమ ఆస్తిని అస్తిత్వాన్ని అపహాస్యం పాలుచేస్తూ స్వయంనాశనాన్కి తానే మద్దతిస్తూ

పిల్లల ప్రపంచం

కవితా స్రవంతి
-(శిరాశాస్త్రి) శిష్ ట్లా రాజేశ్వర శాస్త్రి మా నాన్న చిన్నతనాన్ని నేను చూడలేదు మా తాతా చూడలేదు, ఆ భాగ్యంలేదువారిద్దరికీ, మాకు ఆ లోటే లేదు మనుమడు, అడుగులు వేస్తుంటే పోల్చుకుంటూ అంతా ఎంత మురిసి పోతామో, ఎన్ని జ్ఞపకాలు నెమరు వేసుకుంటామో ఎన్ని మార్లు కళ్ళు తుడుచుకుంటామో, ఎంత భాగ్యమో అది. నాన్న పోలికలు, హావభావాలుమాతోచెలిమి ఆ నడక, ఆ చనువు, ఆ పలువరుస, ఆఠీవి ఆ చొరవ, ఆ శ్రద్ధ, చదువుతీరు,అనుబంధం నాన్నే వచ్చాడా నేను తీర్చని రుణానికి చూపని ప్రేమకి చేయని సేవకు పంచుకో ని భావాలకు బాల మేధావిగా కొడుకుచెలిమలా బ్రతుకు గురుతుగా నాకై నా మీద స్వతంత్రం, తాత నాదే అనేహక్కు నా ఒడిలో తలపెట్టి కళ్ళల్లో మెరిసే చూపు నేనే మీ నాన్నను అని తెలియచెప్పే యా తనేమో ఆ భావాల చూపుల భాష ప్రయాస. నాయనమ్మను చూడగానే తాత నాదీ అనీ ఎదపై చెయ్యివేసి, ఒడిలో తలపెట్టి సొంతం చేసుకునే కొంటెతనం ఆ పోటీ ఆ హక్కు ఆ కవ్వింపు, చూపులో

తేనెల సోన

కవితా స్రవంతి
తెలతెలవారున కలకూజితాల —తమిరిశ జానకి మధురమంజుల నాదమంటిది తెలుగు ! ఉదయించే రవి కిరణ శోభ సంతరించుకున్న గగనమంతటి సుందర దృశ్యకావ్య సోయగమే తెలుగు ! తెలిమంచు బిందువుల తడిసి తళతళలాడు తరువుల చిరునవ్వుల గలగలలే తెలుగు ! వివిధ వర్ణాల సుమాల వనాలతో విలసిల్లు ధరిత్రి వికసిత వదన లాలిత్యమే తెలుగు ! కృష్ణా గోదావరి తరంగాల కదలాడు కమనీయ సొబగులు తెలుగుపదాల పరవళ్ళలో తేలియాడేను ! ప్రకృతి రామణీయకతలా ప్రపంచమంత పరిఢవిల్లు తెలుగు ! నన్నయ తిక్కన యర్రాప్రగడ పోతన శ్రీనాధ దాశరధి దేవులపల్లి సి.నా.రె. మరెందరో మహాకవుల కలాల జాలువారిన రసామృతధార మన తెలుగు ! పద్య సంపదకు అవధాన విద్య విశిష్ఠతకు పేరొందిన తెలుగు తరిగిపోని భాషాగని తీయందనాల తేనెలసోన కురిసే వెన్నెలవాన ఎన్నటికీ కాబోదది మృతభాష ! దేశభాషలందు తెలుగులెస్సయన్న కృష్ణదేవరాయని మాట చెక్కు చెదరబోదు శిలాక్షరమె అది ! ఇటాలియన్ ఆఫ్ ది ఈస్ట్ అంటూ పొగడబడిన భాష పొగ

అతనిప్పుడు

కవితా స్రవంతి
-భమిడిపాటి స్వరాజ్య నాగరాజా రావు. అతనిప్పుడు మహావృక్షమే కావచ్చు కానీ, ఒకప్పుడు నేలలో... విత్తుగా నాటబడినప్పుడు ఎన్నో ప్రతికూలాలను ప్రతిఘటించేడు. ఎన్నో పరివర్తనలను ప్రతిబింబించేడు. వంచన,వంచినతల ఎత్తనీయకుండా చేస్తుంటే ఆ అవమానంతో కుమిలి కుంచించుకు పోయేడు ముంచిన అల మరలా లేవనీయకుండా చేస్తుంటే ఆ అహంకార ఆధిపత్యంతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయ్యేడు. తన ఊపిరిని, ఉనికిని నిలబెట్టుకోవటమే అప్పటి అతని ఏకైక ధ్యేయమయ్యింది.. అయోమయం, అతని జీవితంలో సహజంగా ఒక అధ్యాయం అయ్యింది. ఒదుగుతూనే ఎదగటం అతనికి ఒక ఆటఅయ్యింది. ఎగ ఊపిరితోనే ఎగరటం అతనికి పరిపాటి అయ్యింది. మొక్కదశ నుండి చెట్టుగా మారటం, అతనికి మహా యజ్ఞమయ్యింది. అలాంటి చెట్టుదశనుండి చేవతో వృక్షంగా మారటానికి అతను మహా ప్రళయాన్ని ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది. ఇనా, ఇప్పటికీ అతను గతాన్ని మరువడు. ఎప్పుడూ బేలతనానికి వెరువడు. అతనిప్పుడు ఎందరికో ఒకపాఠం అయ్యేడు అత

తెలుసా?

కవితా స్రవంతి
-పారనంది శాంతకుమారి చీకటే నీకు వెలుగును అందిస్తోందని దుఃఖమే నీపై సుఖాన్ని చిందిస్తోందని ఓటమే గెలుపును నీ ముందుంచుతోందని పతనమే నిన్ను పైమెట్టుకు చేరుస్తోందని తెలుసా? ఓరిమే నీకు కూరిమిగా కలిసొస్తోందని చెలిమే నిన్ను బలిమిగా చేరుతోందని సహనమే నీకు సంపదగా మారుతోందని ప్రేమయే నిన్ను పరిమళమై చుట్టుకుంటోన్దని తెలుసా? శ్వాసయే నీ ఆశను కదిలిస్తోందని నిజాయతీవే నీకో రాయతీని కల్పిస్తోందని నిబద్దతే నీ భద్రతై బ్రతుకునిస్తోందని తెలుసా? ***

రామప్ప దేవాలయం

కవితా స్రవంతి
- అమరవాది రాజశేఖర శర్మ ఘనమైన రామప్ప దేవాలయం మన రామలింగేశ్వరుని ఆలయం నాటి చరితకు ఋజువు మేటి కళలకు నెలవు కోటి కాంతుల కొలువు తేట తెలుగుల పరువు సాటిలేదనిపించి పాటిగా చాటించి దిటవుగా కీర్తి నల్దిశలు పలికించినది కాకతీయులరేడు రేచర్ల రుద్రుడు లోకప్రశస్తిగా కట్టించె నీ వీడు లోకైకనాథు సుశ్లోక నామము గాక శ్రీకరమ్ముగ నిలుపుశిల్పి పేరున వెలుగు ఎత్తైన పీఠికన ఏలికల శైలిగా చిత్తరపు నక్షత్ర చిత్రమై నిలిచింది చిత్తములనలరించు శివలింగ రూపము చిత్తినొసగగ నునుపు శిలలాగ వెలిసింది మండపము స్తంభములు మెండైన ఇతిహాస దండి శిల్పాలతో ధన్యులను గావించు నిండైన రమణీయ నాగిని మదనికల అందాల శిల్పములు నలరించనలరింది ఏవైపు నిలిచినా మనవైపు గనునను భావమై ఆ నంది ప్రాణమై నిలిచింది చెవిని రిక్కించి ఈ భువిని అడుగును నిలిపి శివుని ఆనతి కోరి చిత్రమై తోచింది జలముపైనను దేలు బలముగల ఇటుకలను అల కోవెలను గట్ట వెలయించినారట అల

ఏం చేస్తుంది?

కవితా స్రవంతి
-భమిడిపాటి స్వరాజ్య నాగరాజా రావు. పుట్టగొడుగుల్లా పండితులు పూటకొక్కరు పుట్టుకొస్తుంటే, టీవీలలో ఠీవిగా కనిపిస్తూ, పోటీలుపడి మరీ ప్రసంగాలు పెట్టించుకుంటుంటే, పసలేనితనాన్ని పట్టెనామాలవెనుక దాచుకొని, పనికిరానితనాన్ని రూపుమాపుకోవటానికి, పైసల సంపాదనే పరమార్ధంగా చేసుకొని, ప్రజల మనసులను మభ్యపెడుతుంటే, ఆలకించేవారి అమాయకత్వాన్ని ఆసరా చేసుకొని అనంతంగా అజ్ఞానులిలా అవతరిస్తుంటే, సుజ్ఞానులు సుంతైనా శ్రద్ధచూపక మౌనాన్ని అభినయిస్తుంటే, విజ్ఞానులు వీటన్నిటినీ వింతనుచూసినట్లు చూస్తుంటే, ఆధ్యాత్మికం అపహాస్యం పాలుకాక ఏమౌతుంది? అసలు తత్త్వం అంతర్ధానమవక ఏం చేస్తుంది?

మువ్వగోపాల

కవితా స్రవంతి
రచన—తమిరిశ జానకి నీ మురళిపాటకై వేచియున్నాను వేగిరము రావేల వెతలు బాపంగ నీ సొగసు కనుటకై కాచియున్నాను కమలనయన ఇటు కనుపించవేల నీ మురళిపాటలో నెమ్మది దొరికేను నీ సొగసుకాంతిలో శక్తి కలిగేను పూలబాటగా నా బ్రతుకు సాగిపోయేను గడియ గడియకూ భ్రమ కలిగించెను ఎండుటాకుల గలగల నాకు నింగిలో తారకలు నను చూచి నవ్వేను పొగడచెట్టు నను పలుకరించేరీతి పొందికగ నాపైన పువ్వులను రాల్చేను ఇటువింటి నీ కాలిమువ్వలసడి అటువింటి నీ వేణుగానమ్ము ఎటు చూచిన కానరావు వేధించకయ్య నను బాధించకయ్య వేగిరము రావయ్య వేణుగోపాల మురిపించబోకు మరి మువ్వగోపాల ! తమిరిశ జానకి